Je treft me aan het eind van de middag op een verwaaide kade op Kaageiland, een rijkeluisdorpje op een eiland aan de noordkant van de Kagerplassen. Ik ben hier voor een kutklus - wat anders? - maar wel een kutklus met kanttekeningen, en dan heb ik het niet over mijn ondergoed, honey. Op een boot, […]
Lees dit verhaal!
Ik zie ‘m twijfelen - misschien komt dat door mijn tatoeages. Ik geef toe, achteraf waren die misschien niet zo’n goed idee, zeker in mijn beroep, maar als je jong bent denk je soms dat je dat soort dingen nodig hebt om serieus genomen te worden. Tegenwoordig heeft elke registeraccountant bad motherfucker op zijn voorhoofd getatoeëerd, maar dat kon ik toen nog niet weten.
Lees dit verhaal!
De nachtopvang bleek op een zijstraat van de Morsweg te zitten, vlakbij de Morspoort. Ik wilde uitstappen, maar Rammy hield me tegen. ‘Komt goed,’ zei hij. Zijn schichtige ogen rustten een tel op mijn gezicht en schoten weer weg. Eenmaal uitgestapt kwam hij nauwelijks boven de auto uit. Zijn handen verdwenen diep in de zakken van zijn vlekkerige donsjas. Met een verbaasd gemompel dat ook een kuch had kunnen zijn haalde hij iets uit zijn zak. Hij keek ernaar, haalde zijn schouders op en reikte het me aan. Toen sloeg hij de portier dicht. In mijn hand hield ik een zilveren lijst met daarin een foto van mevrouw. ‘Zozo,’ zei de taxichauffeur, over zijn schouder meekijkend. ‘Als dat echt zilver is, is het behoorlijk wat geld waard.’
Toen ik weer opkeek, was Rammy verdwenen.
Lees dit verhaal!
In de lift had ik plotseling de hoop dat zich het afgelopen etmaal op de elfde verdieping een transformatie had voorgedaan; dat dadelijk, als de liftdeuren opengingen, zou blijken dat aan de betonnen waste lands een kantoortuin was ontsproten; dat de hele vermaledijde verdieping met liftschacht en al verdwenen zou zijn. Ik stelde me voor hoe in het vernevelde licht van oneindig dimbare led-lampen leliewitte bureaubladen zich ondiep geworteld hadden in stikstofrijk tapijt, hoe bonzaibomen uitgegroeid waren tot bureaustoelen, uit archiefkast en afzetwand borders waren ontstaan… En riep mezelf tot de orde: genoeg gedicht voor vandaag.
Lees dit verhaal!
Hij was snel, maar ik was sneller. Molenwiekend tolde hij om zijn as, maar daar had ik juist op gerekend. Mijn vuist raakte zijn slaap en hij zakte in elkaar. Ik ving hem op en sleepte hem de tuin in - zoals afgesproken had Joost de poort van het slot gehaald. Ik liet de bewusteloze man op de grond zakken en plakte zijn mond af met ducktape. Daarna knevelde ik zijn armen en benen en legde hem dwars voor de poort, als een levende deurstopper. In een ingeving pakte ik mijn spijkerpistool. Met zeven snelle schoten door zijn trainingsjasje niette ik hem aan de poort vast. Toen pas dacht ik aan mijn schoenen, die nog in de steeg stonden. Dat krijg je van ingevingen.
Lees dit verhaal!
Dit is dus waarom je nooit in een ondiepe sloot moet duiken. Het hoofd zit nog aan de romp vast, maar daar is alles mee gezegd. Wat ervan over is, is een deegbal van modder en bloed. Het achtergebleven kroos steekt er helgroen tegen af, als glitter. Om de schouders van het lijk hangt een jasje. De bloes daaronder is tot onder de borsten opengescheurd. Een vrouw, dus. Haar bh is wel blijven zitten. Kwaliteit. Ik bekijk de opengereten bloes nog eens goed. De bovenste knopen ontbreken, daaronder hangen ze aan losse draadjes. Ik ben geen natuurkundige, maar dat komt niet door de klap op het water.
Lees dit verhaal!