Joost Parmentier

Geboren:  2003
Detective tegen wil en dank

De wereld is een raadselachtige plek, die voortdurend lastige vragen oproept. Wat was er voor de big bang? Is morele vooruitgang mogelijk? Overleeft de aarde de mensheid? Joost Parmentier, detective tegen wil en dank, heeft moeite met dit soort grote vragen. Daarom concentreert hij zich liever op het kleine: hoe ver ga ik vandaag hardlopen, wat eten we vanavond, waarom ligt er een lijk in de achtertuin?

Joost, geboren en getogen in Warmond aan de Kaag, student in Leiden en daarna in de stad blijven hangen, heeft een zeker talent voor het oplossen van dit soort kleine vragen des levens. Het eten staat meestal op tijd op tafel, hij raakt niet overtraind en weet bovengemiddeld vaak een misdaad of mysterie op te lossen.

De grote uitdagingen waar Joost voor komt te staan, worden beschreven in de boeken uit de Joost-Parmentier-reeks. Maar hij maakt ook allerlei kleinere avonturen mee. De verhalen hierover zijn, uitzonderingen daargelaten, in een avond, of tijdens een korte reis met trein of bus (of, quelle horreur, in de auto of het vliegtuig) uit te lezen.

Net zoals in de boeken spelen zijn vrienden en familieleden in deze verhalen een belangrijke rol - zo belangrijk, dat Joost hier geregeld plaats moet maken om hen zelf aan het woord te laten. Behalve dat je zo de personages uit de boeken beter leert kennen, werpt dit ook een ander, vaak minder flatteus, licht op Joost.

Hoe je dat ook vindt, ik wens je veel leesplezier toe!

Verhalen met Joost Parmentier

Een Kutklus aan de Kaag

19 oktober 2024
Je treft me aan het eind van de middag op een verwaaide kade op Kaageiland, een rijkeluisdorpje op een eiland aan de noordkant van de Kagerplassen. Ik ben hier voor een kutklus - wat anders? - maar wel een kutklus met kanttekeningen, en dan heb ik het niet over mijn ondergoed, honey. Op een boot, […]
Lees dit verhaal!

Rammy's Laatste Kerst

24 december 2023
De nachtopvang bleek op een zijstraat van de Morsweg te zitten, vlakbij de Morspoort. Ik wilde uitstappen, maar Rammy hield me tegen. ‘Komt goed,’ zei hij. Zijn schichtige ogen rustten een tel op mijn gezicht en schoten weer weg. Eenmaal uitgestapt kwam hij nauwelijks boven de auto uit. Zijn handen verdwenen diep in de zakken van zijn vlekkerige donsjas. Met een verbaasd gemompel dat ook een kuch had kunnen zijn haalde hij iets uit zijn zak. Hij keek ernaar, haalde zijn schouders op en reikte het me aan. Toen sloeg hij de portier dicht. In mijn hand hield ik een zilveren lijst met daarin een foto van mevrouw. ‘Zozo,’ zei de taxichauffeur, over zijn schouder meekijkend. ‘Als dat echt zilver is, is het behoorlijk wat geld waard.’ Toen ik weer opkeek, was Rammy verdwenen.
Lees dit verhaal!

Moord Zit in de Lift

5 mei 2023
In de lift had ik plotseling de hoop dat zich het afgelopen etmaal op de elfde verdieping een transformatie had voorgedaan; dat dadelijk, als de liftdeuren opengingen, zou blijken dat aan de betonnen waste lands een kantoortuin was ontsproten; dat de hele vermaledijde verdieping met liftschacht en al verdwenen zou zijn. Ik stelde me voor hoe in het vernevelde licht van oneindig dimbare led-lampen leliewitte bureaubladen zich ondiep geworteld hadden in stikstofrijk tapijt, hoe bonzaibomen uitgegroeid waren tot bureaustoelen, uit archiefkast en afzetwand borders waren ontstaan… En riep mezelf tot de orde: genoeg gedicht voor vandaag.
Lees dit verhaal!

Tycho en Joost Gaan Naar de Hoeren.

1 april 2023
Hij was snel, maar ik was sneller. Molenwiekend tolde hij om zijn as, maar daar had ik juist op gerekend. Mijn vuist raakte zijn slaap en hij zakte in elkaar. Ik ving hem op en sleepte hem de tuin in - zoals afgesproken had Joost de poort van het slot gehaald. Ik liet de bewusteloze man op de grond zakken en plakte zijn mond af met ducktape. Daarna knevelde ik zijn armen en benen en legde hem dwars voor de poort, als een levende deurstopper. In een ingeving pakte ik mijn spijkerpistool. Met zeven snelle schoten door zijn trainingsjasje niette ik hem aan de poort vast. Toen pas dacht ik aan mijn schoenen, die nog in de steeg stonden. Dat krijg je van ingevingen.
Lees dit verhaal!

Sally’s Honingpot

22 oktober 2022
Dit is dus waarom je nooit in een ondiepe sloot moet duiken. Het hoofd zit nog aan de romp vast, maar daar is alles mee gezegd. Wat ervan over is, is een deegbal van modder en bloed. Het achtergebleven kroos steekt er helgroen tegen af, als glitter. Om de schouders van het lijk hangt een jasje. De bloes daaronder is tot onder de borsten opengescheurd. Een vrouw, dus. Haar bh is wel blijven zitten. Kwaliteit. Ik bekijk de opengereten bloes nog eens goed. De bovenste knopen ontbreken, daaronder hangen ze aan losse draadjes. Ik ben geen natuurkundige, maar dat komt niet door de klap op het water.
Lees dit verhaal!